Mały balkon, wielka metamorfoza.

<br>
<br>Pokój gościnny w bloku z wielkiej płyty to często pobożne życzenie. Moja przyjaciółka przez dwa lata spędzała noce na dmuchanym materacu, który każdego ranka trzeba było składać i chować pod łóżko. W końcu zamiast ubolewać nad brakiem metrażu, spojrzała w stronę balkonu. Ja sama przerabiałam ten temat trzy razy i za każdym razem lądowałam na tym samym rozwiązaniu. Balkon w bloku ma zwykle niecałe cztery metry, ale jeśli zamontujesz tam solidną konstrukcję, możesz zyskać dodatkowe miejsce do spania dla gości. Klucz tkwi w meblach, które robią dwie rzeczy naraz. Najpierw dają wygodne siedzisko na co dzień, a wieczorem zamieniają się w noclegownię.
<br>
<br>Zdecydowałem się na model z funkcją click-clack mechanism. To genialnie prosta sprawa. Siadasz, naciskasz oparcie, a ono jednym ruchem opada do tyłu. Nie musisz niczego przekładać ani podnosić. Cały balkon wygląda jak przedłużenie salonu, dopóki nie pojawią się goście. Wtedy w ciągu trzydziestu sekund masz płaską powierzchnię. Ważne jest, żeby pod tą opatentowaną ramą nie było żadnych metalowych kantów. Sprawdzałem to na własnej skórze. Pierwszy tani zestaw z marketu miał ostre krawędzie, które wczepiały się w pokrowiec. Dopiero przy drugim podejściu znalazłem model ze szpilkami z wygłuszającymi końcówkami.
<br>
<br>Gdy pociągnąłem się za zamówienie, potrzebowałem czegoś więcej niż tylko mechanizmu. Plan był prosty. Dzień w dzień balkon służy jako kącik do kawy i czytania. Wieczorem staje się miejscem dla znajomych, którzy zostaną do rana. Dlatego zdecydowałem się na wersję z grubym siedziskiem wypełnionym pianką. Po rozłożeniu ta pianka tworzy warstwę o wysokości szesnastu centymetrów na listwowej podstawie. Tak, to najważniejszy szczegół. Ta trzydzieści dwa cale listew daje cyrkulację powietrza. Nikt nie obudzi się spocony, nawet w upalną sierpniową noc. Osobną kwestią jest materiał na obiciu. Wybrałem velvet upholstery w kolorze butelkowej zieleni. Nie tylko dlatego, że ładnie wygląda. Pluszowa tkanina nie drapie w gołe kolana, a na wietrze nie robi się zimna jak skóra. Aksamitna powierzchnia zbiera mniej kurzu niż wełna, co na otwartej przestrzeni ma znaczenie.
<br>
<br>Największym problemem przy aranżacji małego balkonu jest przechowywanie. Gdzie podziać koce, poduszki i dodatkową pościel, skoro nie ma szafy? Standardowe rozwiązanie z pudełkami pod tapczanem nie wchodziło w grę, bo mechanizm składania wymaga wolnej przestrzeni pod spodem. Wtedy przypomniałem sobie o meblu, który widziałem u znajomej w kawalerce. Poszukałem i znalazłem model oznaczony jako bed with storage. Z boku, pod podłokietnikiem, jest wąska szuflada na prowadnicach kulołkowych. Zmieściłem w niej dwa komplety pościeli bawełnianej, cztery poduszki dekoracyjne i pledy. To zabrało niecałe dziesięć centymetrów szerokości. Kiedy składam tapczan na dzień, szuflada chowa się pod boczną ścianką. Nikt nie widzi, że coś tam jest.
<br>
<br>Przy okazji odkryłem jedną rzecz. Większość gotowych sof balkonowych ma za płytkie siedzisko. Siedząc, masz kolana w górze, a po rozłożeniu stopa zwisa za krawędź. Dlatego przy zakupie zwróciłem uwagę na głębokość minimum pięćdziesiąt sześć centymetrów. Moja sofabed ma właśnie taki wymiar. Po rozłożeniu daje pełnowymiarowe łóżko o długości stu dziewięćdziesięciu centymetrów. Osoba o wzroście metr osiemdziesiąt śpi wygodnie. Kluczowy jest kąt oparcia. Kiedy siedzisz, plecy mają podparcie na całej długości, a nie tylko w odcinku lędźwiowym. Sprawdzałem to siedząc przez godzinę nad książką. Żaden mięsień nie zdrętwiał.
<br>
<br> zestawu na balkonie wymaga jednak rozwagi. Podłoga musi być równa. Użyłem poziomicy i podkładek pod nogi. Różnica trzech milimetrów sprawia, że mechanizm się zacina. Poza tym trzeba pamiętać o zabezpieczeniu przed wilgocią. Kupiłem specjalne maty pod nogi z mikrogumy, które podnoszą mebel o centymetr od posadzki. Woda z deszczu nie kapie bezpośrednio na metalowe prowadnice. Wiem, to brzmi jak fanaberia, ale pierwszy zestaw bez tych mat zardzewiał w ciągu jednej zimy. Drugi stoi już dwa lata i otwiera się płynnie jak pierwszego dnia.
<br>
<br>W praktyce każdy detal ma znaczenie. Nawet to, czy poduszka oparcia ma wypełnienie z puchu czy z pianki. Wybrałem piankę wysokoelastyczną. Dlaczego? Bo puch po nocy na balkonie robi się wilgotny i zbija w grudki. Pianka oddaje wilgoć szybciej. Kiedy goście wyjeżdżają, wystarczy postawić poduszki w pionie na godzinę. Są suche. To samo dotyczy materaca. Mój egzemplarz ma na górze warstwę lateksu o grubości czterech centymetrów. Lateks nie wchłania potu i nie pleśnieje. Po dwóch latach użytkowania nie widać żadnych plam. Na spodniej stronie, przy listwach, jest wentylacja. Sofa oddycha.
<br>
<br>Czy warto? Kiedy pierwszy znajomy spał na tym balkonie i rano powiedział, że nie czuje różnicy między tym a swoim łóżkiem w domu, uznałem, że test wypadł doskonale. Projektowanie przestrzeni balkonowej to gra w Tetrisa. Z jednej strony musisz zmieścić funkcję spania, z drugiej zachować miejsce na stolik i doniczki. Ale satysfakcja, gdy zobaczysz, że Twoja aranżacja działa jak szwajcarski scyzoryk, rekompensuje każdą godzinę spędzoną na mierzeniu i kombinowaniu. Nie szukaj gotowych rozwiązań. Zbuduj swój własny zestaw na podstawie konkretnych wymiarów. Wtedy nawet najmniejszy balkon stanie się prawdziwą sypialnią.
<br>